Sławna mgławica Oriona, M42, NGC1976 lub po prostu mgławica Oriona to najjaśniejsza mgławica dyfuzyjna na niebie. Znajduje się 1344 lata świetlne od Ziemi i jest najbliższym nam znanym obszarem gwiazdotwórczym. Dzięki temu, że jest taka jasna (widoczna gołym okiem), ma na koncie kilka rekordów, np. jest pierwszą sfotografowaną mgławicą (Henry Draper, 1880). Dzięki jej badaniom udało się poznać wiele szczegółów procesu powstawiania gwiazd i planet.

Dla mnie osobiście zdjęcie M42 to taki egzamin dojrzałości dla astronoma amatora. W zasadzie nie trzeba, ale wypada zrobić. Materiał to raptem niecałe 2 godzinki przez maleńką (2") Vesperę. Jak wielu, poległem na centrum - jest trochę prześwietlone. Materiał zbierany w Borach Tucholskich w 2024.

Messier 27: Mgławica Hantle

Messier 27, znany też jako Mgławica Hantle lub NGC 6853, to mgławica planetarna w gwiazdozbiorze Liska. Odkrył ją Charles Messier w 1764 roku – była to pierwsza znana mgławica tego typu. Mimo nazwy nie ma nic wspólnego z planetami; dawniej, przez słabe teleskopy, przypominała rozmytą tarczę planetarną, stąd wzięła się nazwa, która przetrwała do dziś. Odległość od nas wynosi 1227 lat świetlnych, a wiek szacuje się na 9800–14 600 lat, w zależności od metody pomiaru. Nietypowa paleta barw to efekt użycia filtrów Astrodon Sloan g’2, r’2 i i’2. Ich łączna przepustowość jest szersza (400–850 nm) niż w standardowym RGB (400–700 nm). Dzięki temu część linii emisyjnych, np. Hα, wpadła do kanału r’2 (użytego jako zielony) zamiast do czerwonego, co nadało zdjęciu ten nietypowy wygląd. To moje pierwsze podejście do kompozycji LRGB z dodatkiem Hα. Materiał pochodzi z teleskopu, który już nie działa. Składanie w trudzie i znoju w PixInsight. Link do pełnej rozdzielczości + szczegóły w komentarzu.

Eagle Nebula

Pełna rozdzielczość na flickr.

Mgławica Orzeł (skatalogowana jako Messier 16 lub NGC 6611) jest jednym z najbardziej charakterystycznych obiektów na naszym nocnym niebie. Znajdująca się w odległości około 7000 lat świetlnych w gwiazdozbiorze Węża, ta spektakularna formacja jest aktywnym regionem formowania się gwiazd, rozciągającym się na obszarze około 70 na 55 lat świetlnych.

Mgławica zawiera kilka charakterystycznych elementów, które od lat fascynują zarówno zawodowych astronomów, jak i amatorów nieba:

Galaktyka Igła (NGC 4565): Kosmiczny Cud Widziany z Boku

Pełna rozdzielczość dostępna na flickr.

Klasyfikacja Naukowa Oznaczenie: NGC 4565, Caldwell 38 Typ: Galaktyka spiralna Położenie: Gwiazdozbiór Warkocza Bereniki Odległość: Około 30-50 milionów lat świetlnych od Ziemi

Znaczenie Astronomiczne

NGC 4565 zapewnia astronomom wyjątkową perspektywę struktury galaktycznej dzięki orientacji z boku względem Ziemi. Takie położenie umożliwia naukowcom badanie:

• Pionowego rozkładu materii galaktycznej
• Struktury zgrubień i dysków galaktycznych
• Rozkładu pyłu międzygwiezdnego w galaktykach spiralnych
• Hal ciemnej materii poprzez dynamikę rotacji

Szczegóły Techniczne Obrazowania

Całkowity czas naświetlania: 29,83 godziny (107 400 sekund) Liczba pojedynczych ekspozycji: 387 połączonych klatek Sprzęt:

Eta Carinae: Niezwykłe Laboratorium Gwiezdne

Zdjęcie w pełnej rozdzielczości: flickr.

Eta Carinae stanowi jeden z najbardziej fascynujących układów gwiezdnych we współczesnej astronomii, położony około 7 500 lat świetlnych od Ziemi w gwiazdozbiorze Carina (Kil). Ten układ podwójny składa się z dwóch masywnych gwiazd, przy czym główny składnik jest szczególnie godny uwagi z kilku powodów:

Charakterystyka Fizyczna

• Masa gwiazdy głównej: Szacowana na 100-200 mas Słońca
• Emisja energii: Około 4 miliony razy większa niż jasność naszego Słońca
• Klasyfikacja: Jasna Gwiazda Zmienna (LBV - Luminous Blue Variable)

Znaczenie Historyczne

Układ wykazał niezwykłą zmienność swojej jasności obserwowanej, wahając się od wielkości gwiazdowej 8 do nadzwyczajnej wielkości -1. Ten dramatyczny wzrost sprawił, że tymczasowo stała się drugą najjaśniejszą gwiazdą widoczną na ziemskim niebie w XIX wieku, w wydarzeniu znanym jako “Wielka Erupcja.”

Kompleks obłoków Rho Ophiuchi

Zdjęcie w pełnej rozdzielczości w serwisie flickr.

Kompleks obłoków Rho Ophiuchi stanowi jeden z najbardziej fascynujących pod względem naukowym regionów chmur molekularnych widocznych z Ziemi. Nazwany od jasnej, niebieskiej gwiazdy dominującej jego zachodnią krawędź, region ten służy jako doskonałe laboratorium do badania procesów formowania się gwiazd.

Kompleks zawiera dwie główne struktury materii międzygwiazdowej: rozległe pasma pyłu i gazu skatalogowane pod wieloma oznaczeniami, w tym Barnard 44, Barnard 45, LDN 1688 i LDN 1689. Te gęste chmury molekularne demonstrują aktywne procesy formowania się gwiazd, gdzie siły grawitacyjne powodują zapadanie się materii międzygwiazdowej w protogwiazdy. Gdy protogwiazdy zgromadzą wystarczającą masę i ciśnienie centralne, rozpoczyna się fuzja jądrowa, oznaczająca narodziny nowych gwiazd. Szczegółowe badania w podczerwieni zidentyfikowały 425 różnych źródeł w tych obłokach, głównie składających się z protogwiazd w wieku od 100 000 do 1 miliona lat - niezwykle młodych w kategoriach astronomicznych.

Centrum Drogi Mlecznej

Pełne rozdzielczość na flickr.

Wreszcie znalazłem czas, aby przetworzyć stary materiał z podróży do Chile w 2019 roku.

Zdjęcie przedstawia fragment Drogi Mlecznej w gwiazdozbiorze Strzelca. Jest to zgrubienie centralne galaktyki i jej najbogatszy obszar widziany z Ziemi. Zawiera tak wiele obiektów, że praktycznie niemożliwe jest wymienienie ich wszystkich. Dwie jasne mgławice niemal w centrum to Laguna (M8) i Trójlistna (M20). Mgławica Orzeł (M16) jest bardzo wyraźnie widoczna w prawym dolnym rogu, a nad nią znajduje się Mgławica Omega (M17). Występuje tu również wiele ciemnych mgławic, których jest zbyt wiele, by wszystkie wymienić. Próbowałem je policzyć, ale straciłem rachubę po 270. Posiadam wersję z oznaczonymi obiektami LDN, jeśli ktoś jest zainteresowany. Jasny punkt po lewej stronie, blisko krawędzi, to Jowisz.

W czwartek, 9 maja na Słońcu rozpoczęła się seria pięciu lub sześciu rozbłysków słonecznych (ang. solar flare), czyli uwolnienia ogromnych ilości energii na skutek lokalnych zmian pola magnetycznego. Sam rozbłysk trwa od kilku minut do półtorej godziny, w zależności od jego intensywności. W przypadku bardziej energetycznych rozbłysków często dochodzi o różnych zjawisk - erupcjami protuberancji lub wyrzutami masy. Te ostatnie nazywane są CME (ang. coronal mass ejection), czyli korornalnymi wyrzutami masy. Jest to obłok plazmy, który nabierając przyspieszenia w obszarze korony słonecznej (zewnętrznej części atmosfery słońca) jest następnie wyrzucany w przestrzeń międzyplanetarną.